Samenwerking in plaats van uitbuiting
Nepal is een van de armste landen van Azië. In de bergachtige regio tussen India en China heeft industrialisatie slechts in gematigde mate ingang gevonden; de toegang tot internationale scheepvaart is ver weg, het luchtverkeer wordt sterk belemmerd door de bergen. Het beste kapitaal van het land zijn de handen van de vele miljoenen mensen die werk zoeken om het dagelijks brood voor hun familie te verdienen.

Voor westerse mensen zoals wij is de economische structuur van het land moeilijk te begrijpen. Wie naar Nepal reist, dompelt zich dus in een andere wereld onder. Het indrukwekkende decor van het Himalayagebergte, de traditioneel kleurrijke kleding van de Nepalezen en het zorgeloze lachen op hun gezichten is indrukwekkend. Maar naast deze exotische indrukken mag men de armoede in het land niet vergeten. Hier zijn er mensen zoals de jonge taxichauffeur die een piepklein, roestig taxi rijdt dat in Duitsland al tientallen jaren geen TÜV meer zou halen. Hij koestert de grote droom om over tien of twintig jaar zo'n taxi te kunnen kopen en op eigen benen te staan. Hier beschouwen mensen zich gelukkig die als dagloner in een fabriek kunnen werken en daar ongeveer één euro per dag verdienen. Het zijn vooral de vrouwen die op deze manier hun familie onderhouden.

We willen deze armoede niet uitbuiten. Vanaf het begin hebben we onze leveranciers zorgvuldig geselecteerd. Het ging niet alleen om een lage prijs, maar vooral ook om ervoor te zorgen dat de gekochte pashmina's onder traditionele, menselijke omstandigheden worden vervaardigd. Het werk in een sjalfabriek is al zwaar genoeg: de mannen zitten uren achter de weefgetouw en weven op traditionele wijze, de vrouwen draaien in moeizaam handwerk de franjes, strijken, wassen en verpakken de afgewerkte pashmina's.

Hoe we ons inzetten voor goede arbeidsomstandigheden
We stellen ons niet tevreden met een welwillende beschrijving van de productieomstandigheden, maar zijn zo vaak mogelijk ter plaatse om ons van de arbeidsomstandigheden te overtuigen. We weigeren de indienstneming van dagloners en seizoenarbeiders omdat deze werknemers geen langetermijnperspectieven biedt. Om deze reden bestellen we niet eenmaal per jaar, maar regelmatig meerdere keren per jaar. Op deze manier hebben de arbeiders over een zo lang mogelijk periode werk.

We vragen van onze leveranciers niets onmogelijks. Dit geldt vooral voor de prijs: westerse afnemers die steeds weer naar prijsverlagingen streven, verspreiden in Nepal angst en schrik; dit echter minder bij de groothandelaren dan bij de arbeiders, op wiens rug de prijsverlagingen meestal worden uitgevochten. Bovendien reageert de producent in dergelijke gevallen meestal met slechte kaschmirproducten.

Misschien nog een opmerking over dit onderwerp: toen we met de handel in kaschmirproducten begonnen, hoorden we steeds weer het goedbedoelde advies dat we met onze producenten uit de derde wereld zo hard mogelijk moesten optreden. Geheel in de geest van de oude koloniale heren werd ons geadviseerd de fabrikanten aan zo kort mogelijk lijntje te houden, hen bij de prijzen de duimschroeven aan te draaien, om de voor de handel nodige respect te verdienen. Dit advies hebben we - gelukkig - niet gevolgd. En deze weg heeft zich uitbetaald: de leveranciers belonen ons voor een eerlijke, open maar ook professionele omgang met uitstekende kwaliteit. Ze weten dat we hun werk waarderen, hen alles menselijks, maar niets onmogelijks vragen. Deze betrouwbaarheid heeft ons veel respect en vooral uitstekende producten opgeleverd.

We hebben de arbeiders en onze leveranciers zoveel te danken dat we hen niet slecht kunnen behandelen!